માનુ છૂ કે પ્રેમ નાં બે શીત શબ્દો કેવા સરસ લાગે છે,
અગર ન મળે પ્રેમ તો ડુબતા ને પણ તરસ લાગે છે.
પ્રેમપર્ણ થકી જ તો ઉજ્જડ વન પણ વ્રુંદાવન લાગે છે,
બાકી તો લાશ ને પણ હવે લાગણીઓનુ વજન લાગે છે.
પડી ને પ્રેમ માં ટોણા-મેણા પણ ડામ પર મર્હમ લાગે છે,
બાકી હવેલી સમુ દીલેર દીલ પણ ભુતીયુ ખંઢેર લાગે છે.
સ્નેહ ની સરીતામાં નાનકડું દીલ જાણે વીરાટ વહાણ લાગે છે,
પણ એ દીલમાં પડેલા ડંખ થી રાજા પણ નીસહાય રંક લાગે છે.
દર્દ ની સાથે કરી સમાધાન ભવ ન ડુબ્યા નો કાળો રંજ લાગે છે,
હવે તો બસ મોત સાથે ની મમતા જ આખરી પંથગમન લાગે છે.
